• صفحه نخست
  • ویدیو
  • فیلم ویترین | جایزه بهترین فیلم داستانی از دانشگاه برکلی کالیفرنیا

فیلم ویترین | جایزه بهترین فیلم داستانی از دانشگاه برکلی کالیفرنیا

فیلم «ویترین» ساخته عبدالرضا منجزی روز یکشنبه نهم دسامبر در دانشگاه برکلی به نمایش درآمد.

نمایش فیلم داستانی «ویترین» که به صنعت مد و پوشاک می پردازد با استقبال تماشاگران روبرو شد.

آنچه در پی می آید گزارش ارسالی روابط عمومی فیلم «ویترین» است:

امریکایی‌ ها، برای یکشنبه اهمیت بسیاری قائلند و از قبل برای این روز تعطیل، برنامه ریزی می کنند.

یکشنبه ۹ دسامبر ساعت ۴ بعداز ظهر تالار سخنرانی دانشگاه برکلی پوشیده از جمعیت شد..

بنا به پیشنهاد پرفسور بورلی آلن و دعوت رسمی دانشگاه برکلی در سایت و فیس بوک، جمع بسیاری از اساتید و روشنفکران، به تماشای عاشقانه ی عبدالرضامنجزی نشستند.

تشویق حاضران و فضای گفت و گوی مستقیم تصویری با کارگردان، نشان از این داشت که مخاطبان متاثر از حال و هوای فیلم هستند.

پرفسور الن در سخنانی کوتاه به معرفی فیلم و منجزی پرداخت. او گفت: ویترین یک ایده فلسفی و شاعرانه دارد.

فراتر از زمان و زندگی روزمره عمل می کند.

این فیلم و نحوه ساخت آن مرا به یاد آثار نئورئالیست ایتالیا می اندازد.

بازی با زمان و رفت و برگشت های مکرر، ترفند خوب و هوشمندانه ای برای طرح قصه شده. قصه ای پر راز و رمز و اسرارآمیز…

خیلی خوشحالم که این فیلمساز ایرانی را کشف و معرفی می کنیم.

بنا بر این گزارش، دکتر حکاک، دکتر تاجبخش، شهرنوش پارسی پورو دکتر قناعت از حاضران در این جلسه بودند.

دکتر تاجبخش گفت: بعد از۴۰ سال این اولین باراست که به هنگام تماشای فیلمی با افتخار از ایرانی بودنم می گویم و به آن می بالم. «ویترین» نشان داد ما ملتی اصیل و با فرهنگیم. ایران هراسی شوخی رسانه هاست. سرزمین من دیاری آرام و سرسبز است که مردمانش شعر می شناسند، عواطف دارند، عاشق می شوند و با شاعرانگی به دنیاهایی سفر می کنند که قابل دسترس نیست… کار منجزی بی نتیجه نحواهد ماند.
چند تن از ایرانیان مقابل دوربین و رو به کارگردان با شور و حرارت از زحمات و خلاقیت گروه تشکر کردند.
در ادامه این گزارش آمده است: «ویترین» با بازی امیرزبده و بیتا الهیاری و فیلمبرداری امیر معقولی یخ عصر یکشنبه برکلی را آب کرد.

ان اشنایدر نیز در سخنانی کوتاه پس از تماشای فیلم گفت: فیلمی زیبا و لطیف که هنرمندانه و با مهارت ساخته شده است. فیلم لایه های فراوانی دارد که با یک بار دیدن درک نمی شود. دوست دارم تا چند بار دیگر فیلم را تماشا کنم. با هر بار تماشا، با مفهوم تازه ای مواجه خواهیم شد.

دکتر کلینت شافر هم در مورد «ویترین» گفت: فیلم خیلی خوبی ست. فرم و محتوای تمثیلی آن را بسیار دوست داشتم.

کار با نور، دوربین، اشیا بسیار ماهرانه بود. موزیک، میزانسن ها، طراحی صحنه در نهایت زیبایی و دقت بود. در بعضی از لحظات، به خاطر خلق فضای شاعرانه و عبور از پیچ و خم های داستانی به وجد می آمدم و دوست داشتم دست کارگردان را بفشارم.

پارسی پور نیز گفت: بسیار فیلم را دوست داشتم. سوژه بدیع فیلم غافلگیرم کرد.

این روزها فیلم ها شبیه به هم هستند. اما این یک مورد خاص بود. منجزی داستان را خوب تعریف کرد. فیلم را دوست داشتم.

به گزارش ارسالی، عبدالرضا منجزی کارگردان «ویترین» در ابتدای این نشست پرسش و پاسخ متنی را به این شرح ایراد کرد: جریان معمول زندگی، نقش مهمی در ساخت فیلم ایفا می کند.جهان پیرامون تعیین می کند که چه بسازیم.

خیلی از زمانه و حال و روز مردم و شیوه سپری کردن این روزگار دور نیستم، پا به پای التهابات و کش و قوس های فراوان شخصیت حرفه ای ما شکل می گیرد. در خاورمیانه، نقش سیاست پررنگ تر از خود زندگی ست. دنیای مبتنی بر سیاست هم، جهانی ست پرحادثه، پرتنش… سرشار از ریتم و شتاب و غافلگیری و بهت و شوک.

این روزها همه همسایه شده ایم. اگر گلوله ای در کابل و دمشق شلیک شود، همه جای جهان زخمی می شود. یک بمب در نیویورک منفجر شد و یک دنیا درگیر شد.

چطور می شود از شر شرایط تاریخی و معاصر خلاص شد و قصه خودت را بنویسی… هیچ کاری به این دور و بر هم نداشته باشی… باید قید خیلی از چیزها را بزنی… چیزهای مهمی مثل مناسبات بازار به ظاهر آزاد را…

«ویترین» به همین شکل پا گرفت. اول قصه ای نوشته شد که هیچ ربطی به اخبار سی ان ان ندارد… برای ساخت نه سرمایه ای بود و نه عوامل حرفه ای.

کرکره ی یک مغازه، درست در ساعتی که باید پایین می آمد، بالا می رفت تا سپیده ی صبح…

۷ ساعت فرصت کار بود.

با یک فیلمبردار کار کشته و دو بازیگر و سه چهار تن دیگر شروع کردیم. در یک فروشگاه کوچک.

«ویترین» به این شکل پا گرفت…

زمان فیلم، فضای فیلم، زبان و گرامرش، محصول دوران خودش نیست. گاهی اوقات که می خواهی معاصر باشی کهنه میشوی!! وقتی قصد داری تا از زمانه ات باشی عجیب به گذشته نزدیک می شوی..!!

انگاربرای فیلمسازی هم، دیگر نباید برنامه ریزی کرد… بی حساب و کتاب بیشتر نتیجه می دهد… یکجور سرخوشی و جنون نیاز دارد…

سینمای مستقل باید در همه چیز مستقلا عمل کند… از قواعد خودش پیروی کند.

«ویترین» از قواعد خودش پیروی کرد، نه بازار!! فیلمی سی دقیقه ای که به دنبال نمایش در سینما و فروش نیست… فقط دغدغه ی دیده شدن دارد. مهم نیست کجا و به چه شکل…

عشق بن مایه و هست و نیست این قصه بود.

گاهی برای فیلم ساختن ، محتاج به عشقیم… به رفاقت…عشق بی حد به زیبایی… به آفرینش چیزهای زیبا…

ویترین با رفاقت و همدلی یک تیم ساخته شد.

کار امیر زبده در ویترین درخشان است. تازه کار و نوپاست اما کار بلد.

موسیقی نیما به یاد ماندنی ست. فیلمبرداری و تدوین هم…

«ویترین»، با پول ساخته نشد… با دل ساخته شد..ما دل دادیم… پیشکش به شما.

در پایان گزارش روابط عمومی از نشست پرسش و پاسخ این پروژه آمده است: L s b با چاپ یک کاتالوگ زیبا و انتشار یک بیوگرافی از سازنده و عوامل فیلم ونصب پوستر در فضای عمومی دانشگاه برای ویترین سنگ تمام گذاشت.

شواهد نشان می دهد که ویترین در برقراری ارتباط با مخاطب آنسوی آب موفق عمل کرده.

گفتنی است که عبدالرضا منجزی کارگردان و امیر زبده بازیگر «ویترین» برای حضور در این نشست دعوت شده بودند که کارگردان فیلم پس از نمایش ان از طریق اسکایپ به پرسش های حاضران پاسخ داد.

نظرات

دیدگاه شما

( الزامي )

( الزامي )

( الزامي )